Ebeveynliğe hazır olmak… İlk bakışta basit, hatta hızlıca cevaplanabilecek bir soru gibi gelebilir. Oysa bu soruya gerçekten durup bakıldığında, insanı tek bir cevaptan çok daha fazlasıyla baş başa bıraktığı fark edilir. Hazır olmak; yalnızca bir bebeğe değil, anneliğe ve babalığa, en az üç kişilik geri dönüşü olmayan bir sisteme , değişen ilişkilere, kimliğe, bedene, zamana ve yaşamın anlamına hazır olmaya işaret eder. Bu kadar çok katmanı olan bir sürece tam anlamıyla hazır

Ebeveynlik, geçmişle bugünün, sevgiyle suçluluğun aynı anda sahnede olduğu bir alan gibi sanki. Bazen içimizde, sesi yıllar önce duyulmamış bir çocuk, şimdi kendi sesini duyurmaya çalışıyor. . Ve o ses, öfke eşliğinde sevdiğin birine yöneldiğinde… suçluluk ağırlaşıyor. Duyguların birbirine karıştığı o yerde, insan en çok kendine yabancılaşıyor Ebeveynlikte suçluluk, kimi zaman sevgiyle, kimi zaman öfkeyle iç içe geçiyor.

Bazen sadece orada olmak, her şeyden daha fazla anlam taşır. Mükemmel olmaya çalışmak yerine, "yeterince iyi" kalabilmenin gücünü hatırlamak gerek. Gerçek bağ, kusursuzlukta değil; eksik kaldığın hâllerde de yanında olabilmektedir.